El capitalismo ha formulado su tipo ideal con la figura del hombre unidimensional. Conocemos su retrato: iletrado, inculto, codicioso, limitado, sometido a lo que manda la tribu, arrogante, seguro de sí mismo, dócil. Débil con los fuertes, fuerte con los débiles, simple, previsible, fanático de los deportes y los estadios, devoto del dinero y partidario de lo irracional, profeta especializado en banalidades, en ideas pequeñas, tonto, necio, narcisista, egocéntrico, gregario, consumista, consumidor de las mitologías del momento, amoral, sin memoria, racista, cínico, sexista, misógino, conservador, reaccionario, oportunista y con algunos rasgos de la manera de ser que define un fascismo ordinario. Constituye un socio ideal para cumplir su papel en el vasto teatro del mercado nacional, y luego mundial. Este es el sujeto cuyos méritos, valores y talento se alaban actualmente. (Michel Onfray)


jueves, 10 de marzo de 2011

A MULTITUDE (2010)


(Aldo Cardoso, Cochabamba, 2000)


Somos coma a auga. Unha pinga soa pasa desapercibida. Esvara sobre a carriza. Cae no chan e desaparece nas entrañas da terra.

Somos así. Percorremos as sombras. Esvaramos entre os laños das rochas. Unimos os nosos traxectos. Atravesamos furnas.  Reunímonos a milleiros nas bóvedas das cavernas profundas.

Somos así. Avanzamos unidas nun só corpo. Poderosas e versátiles, xurdimos bruscamente á luz ruxindo nas doiras e ningunha rocha pode oporse á nosa forza.

E, a pesar disto, ao noso paso renace nos eidos a verdura e abrollan con ela unha infinidade de flores, as árbores dos boscos cóbrense de tenras follas novas e nos hortos locen os agromos do que serán froitos doces e xugosos.

Somos así. Unha persoa soa pasa desapercibida. Os señores ignórana. Menosprezan a súa forza. E a vida do solitario transcorre nun silencio medoñento. Pero cando é a multitude quen avanza unida són eles os que tremen porque se sinten débiles i amedrentados.

Somos así. Unidos os nosos traxectos, somos a multitude quen os intimida. Por iso deseixarían conternos, dividirnos, canalizarnos, aillarnos conforme á súa comenencia. Deseixarían que, en beneficio seu, ficasemos coma augas estancadas nun mundo, arestora, podre e malsán. Pero, daquela, sempre, xurdimos  ruxindo bruscamente á luz, cunha forza arrasadora diante da cal sábense impotentes, e as súas murallas  derrúbanse e todo o seu mundo de opresión destrúese até os alicerces

E, a pesar disto, cando quedan atrás os días da cólera e a devastación e esvaramos ceibas, tamén traemos a beleza da primavera a todas as partes da Terra.

Somos así, coma a auga. Humilde e invencíbel. Verdadeiramente poderosa.

(Texto integrado na instalación Los guerreros del agua de Aldo Cardoso, presentada dentro da exposición colectiva Aigua, una mostra fotogràfica, Amics de les Arts i Joventuts Musicals, Terrassa, 2011. Traducción al galego de Lluís Felip.)


2 comentarios:

  1. En gallego, portugués, francés...
    Me encanta!

    ResponderEliminar
  2. Publicat el 10/06/11 a: www.kaosenlared.net/noticia/a-multitude

    ResponderEliminar